Zoals de titel dus aangeeft ben ik mama van 4 kindjes. Eerst werd Jamie geboren op 30 augustus 2003, dan kwam Alexi op 21 december 2004, dan Nicky op 11 januari 2006... daar bleef het dan een tijdje bij tot op 27 december 2010 onze eerste en enige dochter, Emily werd geboren. Je kan je vast wel inbeelden hoe druk het leven kan zijn met 4 kinderen en dan moet je nog weten dat wij geen gewoon gezin zijn. Je hebt bijvoorbeeld Jamie... een kind van 8 jaar oud met heuse koksambities. Jaja, al sinds zijn 4de weet Jamie precies wat die gaat worden, chef-kok. Nu al heeft hij bij ons zijn vaste kookdag, namelijk woensdag. Hij kiest dan zelf wat hij gaat maken voor ons en soms is alles perfect lekker gemaakt maar soms laat hij ook wel eens iets aanbranden. Maar komaan, het kind is 8 jaar...
Dan heb je Alexi, een nu 7-jarige lieve en soms koppige kerel. Hij kreeg al een moeilijke start, hij werd namelijk geboren met kanker maar ondertussen is hij natuurlijk wel gezond dus daar gaan we het niet over hebben. Wel wil ik het hebben over de moed dat deze grote jongen al getoond heeft. Hij is ernstig slechtziend maar denk je dat dat hem tegenhoudt? Nee hoor. Hij is de Indiana Jones van de familie. Als er avontuur is zal hij het vinden en is er dat niet dan creëert hij dat wel.
Dan Nicky, een 6-jarige kleuter die toch nog altijd graag bij mama komt zitten. Ik vind dat niet erg, zo blijft hij ook mijn schattige ventje. Een eigenwijs manneke wel maar dat zal hij wel van mij hebben, als medesteenbok. Hij is bang in het donker en durft zelfs niet alleen naar boven te gaan als het licht brandt maar er is zo iets speciaals aan hem, nieuwetijdskinderen noemen ze dat...
Emily dan, de jongste, 14 maanden oud en oh zo lief. Een echt meisje-meisje. Ik heb wel het gevoel dat dat altijd zo zal blijven maar dat mag wel, ze hoeft niet perse zoals mama te zijn die liever broeken en sweaters draagt dan rokjes en jurkjes, alhoewel die laatste toch wel moeite doet momenteel om er meer vrouwelijk uit te zien, mss omdat ze nu een dochter heeft?
Och, ik vergeet ons nog, ik en de papa, beiden in de fleur van ons leven, 30 jaar jong. De papa houdt zo van zijn kindjes en de kindjes natuurlijk ook van hem. Het enige minpunt is zijn job... Hij is nogal dikwijls weg van huis en dat weegt soms wel zwaar, op iedereen. Maar hij doet dat nu al meer dan 2 jaar en het is raar, maar we zijn het al wel een beetje gewoon. Al ben ik toch altijd wel enorm blij als hij eens een weekje of zo niet moet werken. Dan heb je mij nog natuurlijk. Ik zorg natuurlijk voornamelijk voor de kindjes maar ik heb ook mijn hobby's, zoals bvb fotografie en sinds kort naaien. Dat laatste werd me zo'n beetje aangepraat maar nu vind ik het echt wel leuk en ik heb toch al een aantal kledingstuks gemaakt, zelfs een hele pyjama voor Alexi en Nicky. En die blijven heel... knap toch?
Zo, dat zijn wij dan, ons gezin en mijn leven met 4 kinderen.
